เด็กน้อยคอยโอบอุ้ม                 เอาบุญ

แคลนขาดรักละมุน                             อุ่นล้ำ

ชั่วคราวพี่การุณย์                                 หนูหน่อย

เพียงแค่ป้อนข้าวน้ำ                             หยอกล้อ พอเพลิน

 

ย่างก้าวสู่สถาน                        บ้านวิมานไม่สวยหรู

น้องน้อยยืดคอชู                                  มองดูพี่ที่เข้ามา

พี่จ๋าพี่จ๋าพี่                                            ตัวหนูนี้เด็กหนักหนา

ไม่อาจเอ่ยวาจา                                    แต่แววตาหนูสื่อใจ

แววตาของเด็กน้อย                             ยังเคลื่อนคล้อยความสดใส

ราวกับรอเพียงใคร                              ที่จากไปไม่หวนมา

แม่พ่อไม่รู้จัก                                       อบอุ่นรักที่โหยหา

ใครหนอจะเมตตา                               แบ่งเวลาแม้น้อยนิด

สองมือลองอุ้มน้อง                              คอยประคองหนึ่งชีวิต

ชีวิตที่ไม่ผิด                                         แต่ต้องรับผลเวรกรรม

ทิ้งลูกแล้วหนีกลับ                              ไม่ยอมรับอุปถัมภ์

เวรแท้!พ่อแม่ทำ                                  ลูกรับกรรมต้องเดียวดาย

น้องน้อยจูงมือพี่                                  อยู่อย่างนี้อย่าหนีหาย

ปกป้องคุ้มครองกาย                            หนูได้ไหมแค่ไม่นาน

หนูยิ้มหนูเริงร่า                                    เพราะพี่มาสนุกสนาน

รู้ไหมว่าเมื่อวาน                                  หนูแสนเหงาเศร้าวังเวง

ห้องแคบสี่เหลี่ยมเรียบ                         บ้านเงียบเชียบสุดโหวงเหวง

คือโลกของหนูเอง                               โลกทั้งใบที่เคยเจอ

หนูน้อยเงยหน้าจ้อง                             ราวร่ำร้องในใจเสมอ

เด็กน้อยฝันละเมอ                                อยากเจอรักที่แท้จริง

ตอนบ่ายแต่งตัวน้อง                            งอแงร้องทั้งชายหญิง

หนูจะอยู่นิ่งนิ่ง                                    พี่ใส่เสื้อให้หนูที

พาเล่นพาหนูกอด                                ให้ตลอดนะจ๊ะพี่

อุ้มหนูชูขึ้นที                                       โลกใบนี้จะสวยงาม

เล่นเล่นหนูชวนเล่น                            นับไม่เป็นหนึ่งสองสาม

ได้แค่คลานคลานตาม                         พี่ไปไหนหนูจะไป

ถึงเวลาอาหาร                                      หนูไหว้วานพี่ได้ไหม

ป้อนหนู!ป้อนหนู! ไง                         ไม่โวยวาย กินโดยดี

ถึงเวลาต้องจาก                                   ต้องพลัดพรากกันตอนนี้

ต่างไปคนละที่                                    น้องต้องไปโลกใบเดิม

พรุ่งนี้พี่มาไหม                                    น้องสงสัยใจส่งเสริม

อยากให้พี่มาเติม                                  ใจน้อยน้อยให้เต็มดวง

จากน้องมานั่งคิด                                 หนึ่งชีวิตแสนใหญ่หลวง

กว่าจะเกิดล้ำล่วง                                เติบโตได้เป็นหนึ่งคน

แม่เหนื่อยหนักเพียงไหน                     รับรู้ได้เพียงหนึ่งหน

คราแรกที่ได้ยล                                   ว่าเลี้ยงคนหนักเพียงไร

สัญญาจะรักแม่                                    จะดูแลไม่ไปไหน

อยู่ด้วยมิห่างไกล                                 เหมือนที่แม่เคยทำมา

ขอบคุณที่รักลูก                                   คอยพักผูกลูกหรรษา

ขอบคุณแม่เมตตา                                ไม่ทอดทิ้งลูกจากไกล

สัญญากับตัวเอง                                  ว่าจะเกรงจะจำไว้

ว่าข้านี่จักไม่                                        ทอดทิ้งลูกถ้าหากมี

เด็กน้อยที่ไม่ผิด                                   หนึ่งชีวิตไร้เดียงสี

ไฉนถูกย่ำยี                                          บุพการีไร้หัวใจ!

ตอนรักกันไม่คิด                                 เกิดชีวิตกลับทิ้งได้

ผลกรรมติดนำไป                                อยู่ที่ไหนใจระทม

ส่งจิตถึงน้องน้อย                                ที่รอยคอยในความขม

ขอให้ความระทม                                เหือดหายแห้งในเร็ววัน

ขอให้มีคนรัก                                       มีที่พักอย่างสุขสันต์

มี“บ้าน”ครอบครัวอัน                       อบอุ่นที่เธอโหยหา

บุญใดที่ฉันทำ                                     จงหนุนนำช่วยรักษา

ให้มีคนเมตตา                                      รักมาหาเธอเถิดเอย 

---

(ที่มานิดนึง สำหรับคนที่ไม่ได้อยู่ม.6 สาธิตเกษตร รู้ว่าอ่านน่า ถึงไม่เม้นก็เหอะ เดี๋ยวจะงงว่ามายังไง)

เอ่อ...มันเป็นงานวิชาสังคมอ่ะนะ เรื่องของเรื่องคือ โรงเรียนเราเค้าพาไปทำ หนึ่งวันหนึ่งความดีถวายในหลวง คือไปบ้านเด็กอ่อนมาเนี่ย เราไปบ้านปากเกร็ดมา (วันที่ 15 สิงหา)

แล้วมีงานให้เขียนความประทับใจ ความรู้สึกบลาๆๆประมาณนั้นแหละ หัวข้อก็หัวข้อเอนทรีนี้เเหละ

(เค้าไม่ได้ให้แต่งกลอน แต่สดอ่ะ จะทำไม 555+)

 

 

---

ไม่ได้แต่งไฮกุตั้งนานแน่ะ

ลองหลับตาฟังเสียงฝนดูสิ

เหมือนเสียงไฟไม่มีผิด!

* ป่วยอีกแล้ว อะไรวะ -*-

 

*credit pictures from deviantart.com

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

......

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แท็กจากท่านภาคิน (นอ หนู) ก็อปมาได้ความงี้

 

 

 

........

 

start!

 

SeasonsChange-วัดใจ

 

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเมืองแห่งหนึ่ง ชื่อเมืองแห่งฤดูกาล ที่แสนสงบสุข

 

 

 

Once Upon a Dream {From Sleeping Beauty} [Instrumental]

 

คืนหนึ่ง ขณะที่ดาวกำลังพร่างพราวเต็มฟ้า พระราชินีทรงพระสุบินว่า พระองค์กลืนอัญมณีน้ำงามเข้าไปสามชิ้น

จากนั้นพระองค์ก็ทรงพระครรภ์ คลอดออกมาเป็นเจ้าหญิงฝาแฝดสามพระองค์

ท่ามกลางท้องฟ้าอันปั่นป่วน ตั้งแต่แดดร้อนจัดกว่าปกติ แต่ทันใดนั้นก็มีพายุกระหน่ำ อละก็สงบกลายเป็นหิมะ

แต่ละพระองค์มีพรวิเศษประจำตัว ดุจว่พระองค์เกิดมาเพื่อแต่ละฤดูกาลฉะนั้น

เจ้าหญิงองค์โตเกิดท่ามกลางแดดร้อนระอุ พระองค์มีความสดใสดั่งดอกไม้ที่ผลิบาน ร่าเริงดุจนกน้อยที่บินไปในฟ้าอันสดใส

แต่พระองค์มีพระราชหฤทัยอันร้อน จึงไม่ใคร่พบความสุขเท่าใดนัก

พรของพระองค์คือ พระองค์ทำให้ดอกไม้ใดๆผลิบานได้ตามต้องการ

 

เจ้าหญิงองค์กลางเกิดสายฝนและพายุโหมกระหน่ำ พระองค์มีน้ำใจโอบอ้อมอารีเหลือแสน

ช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยากในเมืองอยู่เป็นนิจ พระองค์มักไปคลุกคลีกับชนชั้นไพร่ทาส เพื่อถามสารทุกข์สุขดิบอย่างไม่ถือพระองค์

แต่พระองค์ก็มักซุ่มซ่าม เลอะเทอะเปรอะเปื้อนอยู่เสมอ จึงไม่ใคร่เป็นที่ถูกใจของสังคมชั้นสูง

พรของพระองค์คือ สามารถฟื้นชีวาให้ต้นไม้ที่ใกล้แห้งตายได้ เพียงสัมผัสที่ปลายนิ้วพระองค์

 

เจ้าหญิงองค์เล็กเกิดกลางหิมะขาวอันนุ่มละมุน

พระองค์มีผิวขาวละเอียดดุจหิมะ เส้นเกษาสีอ่อน นุ่มนวลดุจก้อนสำลี อารมณ์เยือกเย็น สุขุมรอบคอบอยู่เสมอ

แต่เย็นชาเกินกว่าจะหัวเราะอย่างร่าเริง

พรของพระองค์คือ พระองค์สามารถแยกแยะอัญมณีได้อย่างถูกต้อง ว่าสิ่งใดเป็นของแท้หรือเทียม 

 

นันทิดา แก้วบัวสาย -04- ทรายกับทะเล

คราหนึ่ง เมื่อเจ้าหญิงทั้งสาม เจริญวัยอยู่ในวัยซุกซน ราวสี่-ห้าพรรษา ทั้งสามพระองค์ชกชวนกันไปเล่นที่หาดทราย ชายแดนสุดของเมือง

หาดทรายที่มีทรายละเอียดดุจป่นเป็นผงแป้ง และน้ำทะเลสีฟ้าคราม ทำให้เจ้าหญิงแห่งคิมหันต์ (เจ้าหญิงองค์โต) ร่าเริงเป็นพิเศษ

พระองค์เก็บเปลือกหอยอย่างสนุกสนาน

เจ้าหญิงแห่งวสันต์ (องค์กลาง) ว่ายน้ำทะเลอยู่เงียบๆ ราวกับจะเป็นหนึ่งเดียวกับมัน

เจ้าหญิงแห่งเหมันต์ราวกับแพ้แดดหรือความร้อน พระองค์นั่งบนพระที่ใต้ต้นปาล์มใหญ่ รับลมที่โชยไอทะเล

 

Hakuna Matata-Disney Lion king

ทันใดนั้น พระองค์พบบางสิ่งจมทรายอยู่แทบพระบาท เมื่อหยิบขึ้นมาดู มันเป็นสร้อยเงิน มีจี้รูปสิงโต

สลักว่า Hakuna Matata อยู่ด้านหลัง

นัยน์ตาของสิงโตทำด้วยทับทิม ที่ฉายมาดุจกำลังจ้องมองเขม็ง

ด้วยพร พระองค์ตระหนักว่า มันเป็นทับทิมที่น้ำงามที่สุด

 

นันทิดา แก้วบัวสาย -06- ขอมือเธอหน่อย

เจ้าหญิงองค์เล็กเก็บจี้นั้นไว้ จากนั้นจูงมือนางนมกลับไปพักผ่อนในตำหนักริมทะเล

 

Amarantine-enya

วันคืนผ่านไป จนเจ้าหญิงทั้งสาม เติบโตขึ้นเป็นดรุณีสาวสวย ถึงเวลาที่จะมีคู่ครอง ที่จะดูแลแต่ละพระองค์ตลอดไป

(Amarantine=love forever)

 

Summer II.Adagio

เจ้าหญิงแห่งฤดูร้อน เมื่อแรกรุ่นเช่นนี้ ความสดใสของพระองค์ก็ยิ่งทวีขึ้น จนวันหนึ่ง พระองค์ได้พบกับเจ้าชายจากเมืองแห่งดอกไม้

 

Voice Male - Buy myself roses

เจ้าชายองค์นั้น เป็นเจ้าของดอกกุหลาบแก้ว

กุหลาบอันแสนอัศจรรย์ ที่สีเหลือบกันไปมาดุจแก้วคริสตัล และมีกลิ่นหอมอันพิศดาร

เพียงไม่กุหลาบนั้น ไม่ยอมบานเสียที เป็นที่น่าหนักใจมาก เพราะพระองค์มีความประสงค์จะเห็นดอกของมันยามผลิบาน

แน่นอน...พรวิเศษของเจ้าหญิงองค์โต ทำให้ดอกไม้นั้นแย้มกลีบออกอย่างสวยงาม

 

beethoven_moonlight_3rd

เพียงแต่มีข้อแม้ว่า เจ้าชายต้องนำไปอาบแสงจันทร์ทุกวันเพ็ญ

 

Overture-The Phantom of the Opera

เจ้าหญิงองค์กลาง แอบปลอมเป็นสามัญชน ไปดูละครโอเปร่า แต่ดูได้เพียงแค่ โหมโรง(Overture)เท่านั้น

 

Miss Clare Remembers-Enya

นางแคลร์ นางสนมคนหนึ่งที่มาดูละครเช่นกัน ก็พบเห็นพระองค์ แล้วเกิดจำพระองค์ได้

 

คำถามโง่ๆ-Boyd  Feat.Cutto

"สบายดีไหม? จะไปไหนล่ะ?"

เจ้าหญิงไม่รู้จะพูดอะไร ซึ่งหลังเอ่ยไป พระองค์ก็ตระหนักว่า มันเป็นคำถามที่โง่ที่สุดที่คนๆหนึ่งจะคิดได้เลย!!

 

Far and Away-Chamras Saewataporn

แล้วพระองค์ก็ค่อยๆใช้ความมืดในโรงละคร หลีกพ้นออกมาไกลขึ้นๆ จนแทบติดเวทีโรงละคร แต่ก็โดนนางแคลร์ตามมา

 

Everything You Do-M2M

ทุกๆเหตุการณ์ ทุกๆสิ่งที่เจ้าหญิงทำ อยู่ในสายตาคนๆหนึ่ง

 

เสียงของหัวใจ-แอน

มีผู้ชายคนหนึ่ง จูงพระหัตถ์ของเจ้าหญิงหนีพ้นมาจนได้ เมื่อพ้นแล้ว พระองค์ได้มองหน้าชัดๆ

ก็พบว่าเป็นนักแสดงหนุ่มเสียงดีที่ร้องเพลงโหมโรงเมื่อครู่นั่นเอง

 

คนกำลังมีความรัก-NOTTO

ทั้งสองเดินเล่นไปเรื่อยๆในตลาด จนไปถึงวัดแห่งหัวใจ (กล่าวถึงตอนต้น ใครลืมรึยัง??) ในวัดราวกับจะมีพลังพิเศษ

ทั้งสองสนิทกันอย่างรวดเร็ว ราวกับเป็นรักแรกพบ

หลังวัดมีต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ที่แห้งกรอบใกล้จะตาย พระองค์ฟื้นชีวิตให้มัน ท่ามกลางความชื่นชมของนักแสดงหนุ่ม

 

Mandy_Moore_-_Broken_Promises-Mandy Moore

กล่าวถึงเจ้าหญิงองค์เล็ก ที่มีความเย็นชา โดยไม่มีใครล่วงรู้

เพราะพระองค์เคยสัญญาอะไรไว้กับใครคนหนึ่ง...แต่...

สัญญาไม่เป็นสัญญา

พระองค์จึงเย็นชาต่อทุกคน ไม่เปิดใจให้ใครอีก

 

คนดี My angel-นภ พรชำนิ

นั่นคือ พระองค์เคยได้พบเทวดาน้อยองค์หนึ่ง มาพบพระองค์เพื่อจะขอสร้อย Hakuna Matata คืน

ทั้งสองได้คบเป็นเพื่อนในระยะเวลาสั้นๆ

วันสุดท้ายที่จากไป เทวดาน้อยได้สัญญาว่า เขาจะกลับมา

แต่ไม่เคยมีวันนั้น...

 

On Your Shore-Enya

แม้พระองค์จะเพียรไปตามชายฝั่งทะเล(shore) เผื่อจะพบสร้อยตกอยู่อีก แต่ก็ไม่พบสิ่งใด

นอกจากนกนางนวลและไอร้อน ที่มักจะทำให้พระองค์เกือบเป็นลมแดดเสมอ

 

You'll Be In My Heart-Disney

พระองค์มักจะปล่อยให้ใจหลุดลอย รำพึงในใจพลางมองผืนทะเลอันกว้างใหญ่

"เธออยู่ในหัวใจฉันเสมอ แต่เธออยู่ไหนกันเล่า?? "

 

จำกันบ่ได้กา-นันทิดา แก้วบัวสาย

"หรือเธอจะลืมฉันไปแล้ว?"

 

กระต่ายเต้น-ศร ศิลปบรรเลง

เมฆก้อนหนึ่ง ดูเหมือนกระต่ายที่กำลังเต้นรำ พระองค์เงยหน้ามอง แล้วจู่ๆก็หัวเราะขึ้นมา อย่างที่ไม่เคยมีใครได้ยินพระองค์หัวเราะ

 

บ้าก็บ้า-Fahrenheit ฟาเรนไฮธ์

ใครจะว่าเจ้าหญิงบ้าก็เอาเถิด...

 

 

เพราะกระต่ายตัวนั้นขยิบตาให้เจ้าหญิง แล้วดูราวกับจะเคลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

 

คนที่อยู่ในหัวใจของเธอ...กำลังจะกลับมา

 

 

  

 

 ก็โอเค มันก็จริงนะ แต่ว่า บางอารมณ์ เวลาเราเห็นคนอื่นเป็นอย่างโน้นอย่างนี้ ตัวเราจะเป็นยังไงบ้าง เหมือนที่เค้าว่าดูละครให้ย้อนดูตัว เราด่าว่าคนอื่นที่ไม่ดี เราชื่นชมคนอื่นที่ทำดี เราทำเช่นนั้นด้วยหรือเปล่า เราทำไม่ดีแล้วยกเว้นตัวเองรึเปล่า เรามองคนด้วยอคติหรือคติ(หมายถึงความคิดด้านดี)เกินไปมั้ย ถ้าคนอื่นที่ไม่ใช่ๆคนๆนั้น หรือแม้แต่เราเอง ไปทำอะไรอย่างนั้น จะมองเหมือนที่เรามองคนๆนั้นทำอยู่รึเปล่า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

---

คนที่รู้จักเราหลายมุม ก็ทั้งในบล็อกแล้วก็ตัวจริงด้วยก็ยิ่งดีนะ

 

*เค้าว่ากันว่า จะคบใคร ไม่เอาอะไรมาก แค่เลือกคนที่รับความเลวเราได้ก็พอ

 

วันนี้ไปสปามาหละ นวดคลายเครียด ที่ปวดหัวปวดคอ ไมเกรนอะไรทำนองนั้น ตอนนวดก็ชิวๆดีหรอก แต่ไม่ชอบซาวน่า แสบตา การบูรเข้าตา - -" แล้วก็ไม่ชอบที่ต้องถอดเสื้อนวด ถึงมีเสื้อคลุมก็เหอะ หวิวแปลกๆ 555

 

เว้นไปนาน ชดเชยให้ด้วยตกแต่งให้สวยๆนะ แสดงให้เห็นว่า จริงๆก็ทำได้ แต่ไม่ทำ 55

(เป็นบล็อกลิซึ่มป่าวนะ หยุดอัพไม่ได้ มันคิดถึง)

 

ปล. กลับมาแล้ว!