ความสุข - นภ พรชำนิ

เพนกวินนั่งอยู่ตรงนั้น

ที่เดิมทุกวันทุกวัน

เฝ้ามองดวงตะวันขึ้นและตก

มืดและสว่าง

พระอาทิตย์ ขึ้น ตก แล้วก็ขึ้น

พระจันทร์ แหว่ง กลม แล้วก็แหว่ง

ในโลกที่เต็มไปด้วยหิมะสีขาว ความหนาวเย็น และความสงสัย

ชีวิตมีไว้ทำไมนะ

โลกนี้ก็แค่สีขาวกับหนาวเย็น...

วันหนึ่ง

เพนกวินยังคงนั่งที่เดิม

ทางหนึ่งแผ่นผืนขาวยาวสุดลูกหูลูกตา

ทางหนึ่งกว้างไกลด้วยสีน้ำเงินไล่ระดับอ่อนถึงเข้มที่ปลายขอบฟ้า

เงยหน้าก็ฟ้าสีครามละไมยาวไกลไม่สุดสิ้น

เหมือนทุกวัน

แต่ก็ไม่เหมือนทุกวัน

เมื่อมีปลาสีส้มโผล่มาทักทาย

ก็คุยไปคุยไป

เพนกวินก็เล่าเรื่องโลกของเพนกวิน

เงียบ หนาวเย็น ขาวสะอาด แต่น่าเบื่อ

ปลาก็เล่าเรื่องโลกของปลา

ใต้ทะเลหลากสีสัน

แผ่นดินอบอุ่นเขียวขจี

หาดทรายสีทองละเอียด

นักล่า

เพื่อนกุ้ง หอย ปู

สมบัติใต้ทะเล

.."ไปด้วยกันไหม?"..

เพนกวินหย่อนตัวลงน้ำ

ตามปลาไปดินแดนใต้

อาจจะอันตรายกว่าเดิม

และโลกอันหนาวเย็นก็ละลายหายไป

..ในพริบตา..

โลกที่อันตรายกว่าเก่า

แต่เพนกวินก็เชื่อในเจ้าปลาตัวนั้น

I believe in you :))

ร้อนร้อนร้อน อยากไปขั้วโลก

ชีวิตจะเหนื่อยล้า ไยไพ
แหนงหน่ายเบื่อหัวใจ สุดแท้
สนานศานติ์เหลิงเริงไป ก็อาจ
ขึ้นลงมินอนแน่ แค่คล้าย กราฟไซน์

ขึ้นขึ้นและลงเล่า โออกเจ้าเศร้ามิวาย
ความสุขทุกข์ทำลาย แล้วจางหายด้วยเวลา
เหลือเพียงเศษฝุ่นผง ไร้เค้าทรงสิ่งคุณค่า
ละลายสลายราคา ที่เคยตราติดตึงใจ
โลกนี้ก็แค่นั้น จะให้ฝันไปแค่ไหน
เกิดขึ้นแล้วดับไป เหมือนหัวใจเลิกรักกัน
ความจริงที่พ้นผ่าน อาจคิดอ่านเพียงคล้ายฝัน
ความสุขทุกวี่วัน ก็อาจพลันปลิวลมหาย
อะไรก็ไม่นิ่ง ทุกทุกสิ่งล้วนมลาย
แม้รักมั่นคงไซร้ คงจางหายในสักวัน
ไม่หวังไม่มั่นใจ ไม่สงสัยไม่สุขสันต์
ไม่ทุกข์ไม่ตื้นตัน ไม่สนมันเป็นอย่างไร
จะชิวอยู่แบบนี้ ใครจะมีปัญหาไหม?
เวลาพัดผ่านไป คงรู้ได้เมื่อจบลง

ช่วงนี้ปลงชีวิตชอบกล ไม่ค่อยฟุ้งซ่าน เลยไม่มีเรื่องบ้าบอมาเขียนบล็อก แก่ซะแล้วมั้งเรา -..- นิ่งๆเรื่อยๆไปวันๆ

ม็อบจะบุก ไฟจะดับ โลกจะถล่ม นิวเคลียร์ระเบิด

อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดไป~ =]*

ปล. อย่ามีม็อบเสื้อชมพูนะ