หิมะตกมาจากฟ้า

ท้องฟ้าสูญเสียหิมะไป

ปุยครึ้มกลายเป็นฟ้าใส

สีทะมึนกลับกลายเป็นคราม

 

หิมะตกมาจากฟ้า

ผืนดินโอบรับหิมะมา

ปุยเบาเบียดอัดแน่นหนา

ผืนดินเย็นชาและเหน็บหนาว

 

เด็กน้อยหยิบหิมะปั้น

ผืนดินเสียหิมะไป

เย็นเยียบเฉียบชาลื่นไถล

หายไปพร้อมพร้อมหิมะ

 

เด็กน้อยหยิบหิมะปั้น

สุขสันต์สนุกหรรษา

บอลหิมะรึตุ๊กตา

เริงร่าฮาเฮเหลือเกิน

 

หิมะก้อนน้อยละลาย

ไออุ่นจากมือเด็กน้อย

ละลายหลั่งไหลลงดิน

ดินกอดหยาดน้ำอีกครา

 

หิมะก้อนน้อยละลาย

ไอเย็นจากก้อนหิมะ

เคลือบกัดกินมือเด็กน้อย

รอยยิ้มกลายเป็นน้ำตา

 

หยาดน้ำซึมซับลงดิน

ผืนดินกินมิรู้เบื่อ

หิมะมากมายกลายเหลือ

แค่เพียงรอยชื้นจางจาง

 

หยาดน้ำซึมซับลงดิน

ดินซับน้ำตาเด็กน้อย

ไหลรินหลุดเลื่อนล่องลอย

ร่องรอยน้ำตาจางจาง

 

หยาดน้ำระเหยจากดิน

ผืนดินสูญสิ้นหยาดน้ำ

ลอยหาฟ้าใสสีคราม

แวววามไปด้วยแสงดาว

 

หยาดน้ำระเหยจากดิน

ฟ้ายินดีรับหยาดน้ำ

กลั่นเกล็ดเป็นเพชรเม็ดงาม

แวววามไปด้วยหิมะ

 

---

จะเป็นสิ่งใด อยู่ที่ใจเลือก...

 

หิมะตกแล้ว...^^

 

ยังคงไม่อยากอ่านหนังสือเรียน

 

คำแรกแน่ๆ ที่ฉันคิดขึ้นได้ เมื่อ"การจากลา" ครั้งนี้เกิดขึ้น

 

ถ้างั้นฉันควรไม่รู้สึกอะไรสิ

 

แล้วอะไรที่ทำให้ฉันอ้างว้าง หดหู่ ได้แบบนี้นะ

 

ความทรงจำดีๆ มันก็ยังเป็นความทรงจำดีๆ

 

ความทรงจำไม่ดี มันก็ไม่ได้ดีขึ้นหรอก ฉันรู้..

 

นั่นมันอดีต ไม่มีอะไรเปลี่ยนอดีตได้

 

แค่ความรู้สึกในปัจจุบัน ที่มีต่ออดีตเท่านั้นแหละ ที่เปลี่ยนได้

 

เมื่อปัจจุบัน ฉันรับรู้แล้วว่า ในอนาคตจะไม่มีเธอแล้ว

 

ฉันจะเลิกโกรธเธอ หรือรู้สึกไม่ดีต่อเธอล่ะนะ

 

ฉันยกโทษให้...

 

และฉันก็หวังว่าเธอจะยกโทษให้ฉันนะ

 

ฉันขอโทษ..

 

พรุ่งนี้จะไม่มีเธอ

 

มะรืนนี้ก็ไม่มีเธอ

 

วันต่อๆไปก็ไม่มีเธอ

 

เหมือนวันก่อนที่เธอจะเข้ามาในชีวิตของฉัน

 

แต่มันไม่เหมือนเดิม...

 

มันเหงากว่าเดิม...นิดหน่อย

 

ฉันคงจะค่อยๆชิน

 

ในไม่ช้า...

 

ใช่ไหม^^

---

 

ไม่มีอารมณ์อ่านหนังสือ

 

 

 

ไม่เห็นเหมือนคำว่าความสุข

 

ไม่ใช่ความทุกข์แน่ๆล่ะ

 

ไม่รู้ว่าเกิดขึ้นได้ยังไง

 

ไม่ใช่ความรู้สึกที่อยากหัวเราะ แค่อยากยิ้มเล็กๆที่มุมปาก

 

ไม่มีแสงวิบวับ ไม่มีประกาย

 

มีแต่ความโล่งๆ ในหัว และลมหายใจ

 

คล้ายๆกับง่วง แต่ก็ไม่ใช่ เพราะไม่อยากนอน

 

อยากให้รู้สึกแบบนี้ไปนานๆ

 

อาการแบบนี้เรียกว่าสบายใจรึเปล่านะ?