Jinnipar 的个人资料जिंनिपर चोचम्नं照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
12月26日 ผู้วิเศษกาลครั้งหนึ่ง อาจจะนานหรือไม่นานก็ไม่มีใครทราบได้ ทราบแค่เพียงยามนั้นยังมีคนผู้หนึ่ง ถูกเรียกว่าผู้วิเศษ ด้วยความที่เป็นผู้วิเศษ เขาจึงมีมนต์วิเศษที่ไม่ธรรมดา โดยเขาตั้งใจว่าจะใช้มันให้เป็นประโยชน์
เขาเดินทางไปตามที่ต่างๆทุกหนทุกแห่ง คราหนึ่งเขาผ่านไปยังดินแดนอันรกร้างที่แสนเงียบเหงาไร้คนเหลียวแล เขาบันดาลให้เกิดสิ่งที่เรียกว่าทองคำ ปกคลุมแทรกซึมในดินแดนแห่งนั้น กลายเป็นแดนที่เรียกขานกันว่า สุวรรณภูมิ เมื่อมนุษย์กลุ่มเล็กๆค้นพบ ก็ตั้งรกรากอยู่ที่ดินแดนแห่งนั้น ทำให้ดินแดนอันรกร้างไม่เงียบเหงาเช่นเคย
ต่อมาเขาผ่านดินแดนสนธยาอันมืดมิด เขาจึงปั้นดินเสกบันดาลให้กลายเป็นสิ่งที่เรียกว่าดวงจันทร์ขึ้น สาดแสงเทียมอาทิตย์ส่องสว่างให้ดินแดนแห่งนั้น
ผู้วิเศษดำเนินเรื่อยไป....ทุกหนแห่ง
จนวันหนึ่ง...
มีนกไนติงเกลตัวหนึ่งมาพบกับเขา มันบินมาจากดินแดนอันไกลโพ้นที่ผู้วิเศษเคยผ่านมาเมื่อครั้งหนึ่ง
มันร้องไห้คร่ำครวญต่อว่าเขา
"ท่านทราบรึไม่ !! ท่านได้ทำสิ่งใดไว้บ้าง"
"ทำไมหรือ ข้าทำในสิ่งที่สมควรไงเล่า??"
"สมควร...นี่หรือที่เรียกว่าสมควร ท่านใช้ความวิเศษอย่างสุรุ่ยสุร่ายโดยไม่คำนึงถึงสิ่งที่ตามมา
ดินแดนแห่งทองคำถูกขุดค้นอย่างบ้าคลั่ง แผ่นดินแตกระแหง ผู้คนแย่งชิงทรัพย์ด้วยความละโมภแห่งตน แผ่นดินแห้งแล้งแตกระแหง ผู้คนพากันอดอยาก ยามเมื่อนายทุนพาทองคำไปสิ้นแล้ว
ดินแดนยามสนธยาถูกเบียดบังเวลาอันสมควรแก่การนิทรา การพักผ่อนไม่เกิดขึ้น ผู้คนเหนื่อยล้าด้วยไอแดดทั้งกลางวันกลางคืน
ท่านบันดาลนายพรานให้พบเพชรพลอยกลางป่า แต่เมื่อเขานำมันเข้าเมืองกลับถูกโจรผู้ละโลภปล้นฆ่าไปเสียสิ้น ทิ้งลูกนกไว้ที่บ้านน้อยริมป่าอย่างทรมานและใกล้อดตาย
ท่านทำให้ชายผู้หนึ่งลืมความโศกเศร้าที่ต้องย้ายถิ่นฐานด้วยแสงสี จนเขาลืมชีวิตน้อยๆอย่างเจ้าแมวตัวหนึ่ง ที่รอคอยเขากลับไปรับ แต่เขาไม่เคยกลับไป
แม้แต่ในดินแดนแห่งข้า ท่านบันดาลความอบอุ่น ซึ่งแปรเป็นความแห้งแล้งในขณะนี้ เพียงเพราะท่านพบกระต่ายป่านอนตากฝนใกล้หนาวตาย ตอนนี้ดินแดนอันเคยอุดมสมบูรณ์ เหลือต้นไม้เพียงต้นเดียวที่ทานทนความแล้งได้ ด้วยรากยักษ์ที่หยั่งลงสู่บาดาลใต้พื้นดิน"
ผู้วิเศษรู้สึกสับสนในสิ่งที่ได้ยิน การกระทำดีกลับส่งผลร้าย...เขาจะรับผิดชอบทุกสิ่งทุกอย่างด้วยชีวิตของเขาเอง
เขาใช้มนตราทั้งหมดผนึกลงไปยังนกไนติงเกล และปล่อยให้มันโผบินไป...
นกไนติงเกลบินผ่านทุ่งทองคำที่เหลือเพียงความแห้งแหล้ง พลันฝนก็ตกลงมา เมล็ดพืชนานากระจายทั่วผืนดิน ที่ถูกขุดค้นจนร่วนซุย ก่อเกิดความสมบูรณ์ ผู้คนที่เกือบอดตายกลับฟื้นฟูตนอยู่ได้อย่างเพียงพอและพอเพียง
มันบินผ่านดวงจันทร์ ดวงจันทร์พลันเเปรเปลี่ยนแสงเป็นความเย็นตา
มันบินผ่านชายป่าอันเป็นที่ตั้งของกระท่อมนายพราน เกิดเป็นนางฟ้าองค์หนึ่งมาปล่อยลูกนกน้อยให้โผบินไปสู่พงไพร
มันบินต่อไป...ต่อไป
จนกระทั่งผ่านดินแดนของมันเอง เกิดเป็นกวางตัวหนึ่ง ที่ช่วยกระจายเมล็ดพันธุ์ไปทั่วท้องป่า ความชุ่มชื้นอุดมสมบูรณ์ก็กลับมา
นกน้อยบินไปทั่วทิศ
จนกลับมาที่จุดเริ่มต้น
บัดนี้...ผู้วิเศษอ่อนแรงเต็มทน
"ความผิดของข้าคือการกระทำดี..."
"ไม่จริง ความผิดคือความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ต่างหาก ท่านไม่ได้คิดถึงผลเสียที่ตามมาเท่านั้นเอง"
ผู้วิเศษจากไป...ตลอดกาล
ร่างของเขาสลาย กลายเป็นดวงดาว ล่องลอยขึ้นฟ้าเคียงคู่กับดวงจันทราที่เขาปั้นแต่งขึ้นเอง เขาจะคอยช่วยนำทางอยู่ ณ ที่แห่งนั้น...นำทางมิให้ใครหลงทางดังเช่นตนเองเคยพลาดพลั้ง...จนยากจะแก้ไข
ปล. สังเกตมั่งป่าวว่านี่เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวในหลายๆบล็อก ทั้งบล็อกนกสามตัว นกไนติงเกล แมวดำ ฯลฯ บลาๆๆ ใครจะสังเกตมั่งนะ
บล็อกนี้ร่างนานและ แต่เพิ่งมาอัพ (ช่วงสอบเนี่ยนะ -*-) มีอีกสองสามบล็อก ไว้สอบเสร็จจะทยอยลง ไปละ ไปอ่านหนังสือต่อ -*- 12月20日 -ไม่มีชื่อเรื่อง- ในบางครั้งเกิดปัญหาในชีวิต เกินความคิดเกินสติจะแก้ไหว
จำต้องปล่อยปัญหานั้นเกิดต่อไป แม้ถูกใครตราหน้าว่าไม่ดี
เอาเวลาไปแก้ไขสิ่งสำคัญ ที่มันเป็นเรื่องใหญ่ในตอนนี้
ที่จำเป็นต้องแก้ไขในทันที โดยที่ปล่อยบางเรื่องในผ่านไป
ไม่ใช่เทพแก้ปัญหาได้ทั้งหมด ขาวหมดจดมีชีวิตแสนสดใส
ฉันก็เป็นคนธรรมดาไม่ใช่ใคร ก็ผิดพลาดพลั้งไปได้เหมือนกัน
ที่ฉันผิดฉันรู้ฉันขอโทษ ที่ฉันโกรธเพราะไม่ใช่ความผิดฉัน
วนเวียนแล้วเวียนเล่าอยู่ทุกวัน ก็แค่นั้น...ไม่ได้มีอะไร
ประเภทคนคบไม่ได้ นอกเหนืออื่นใด
คือคนไม่รู้ผิดตน
ขอโทษโดยไม่หวังผล ทำตามใจตน
ไม่นึกใครคิดเช่นไร
กล่าวเพียงขอโทษส่งไป คิดว่าใครใคร
จะยกโทษให้พ้นดี
แต่ไม่ใช่"ฉันคนนี้" จะยกโทษดี
แก่คนผู้รู้ผิดตน
คนสองห้ามคบเป็นคน สนิทติดตน
คือเห็นแก่ตัวเหนือใคร
ข้าต้องได้ดีกว่าใคร คิดงั้นขอให้
อย่ามาเฉียดใกล้ฉันเลย
คนสามไม่คิดจะเคย จะชื่นชมเชย
คือบ้าอำนาจปราศเหตุ
สั่งการอย่างน่าสมเพช โดยไร้ผลเหตุ
ขอให้ได้สั่งเป็นพอ
ทำตัวราวเป็นเจ้าพ่อ ไม่มีคำขอ
มีแต่คำสั่งให้ทำ
คนสี่ที่เกลียดคือย่ำ เหยียบคนล้มซ้ำ
เพียงเพื่อบันเทิงตนเอง
ใครเจ็บกายใจไม่เกรง คิดแต่ตัวเอง
สนุกบันเทิงเหนือใคร
คนห้าคือผู้ยิ่งใหญ่ เยาะเย้ยใครใคร
ที่ดีได้ไม่เท่าตัว
คนหกคือพวกเมามัว เสพอบายมั่ว
ทั้งที่รู้ผลไม่ดี
คนเจ็ดพวกถือวิธี ตนถูกตนดี
ไม่ฟังผู้อื่นทัดทาน
คนแปดคือพวกฟุ้งซ่าน ราวกับมีม่าน
กั้นอยู่ในโลกส่วนตัว
พูดจาเข้าใจแต่ตัว ไม่คิดตื่นกลัว
ตราบโลกเขายังไม่พัง
คนเก้าคือพวกเบียดบัง เบียดเบียนบดบัง
ผู้อื่นเพื่อสุขแห่งตน
สัตย์ซื่อคุณธรรมประจำตน หากใครไม่สน
ก็นับเป็นพวกสิบเอย
มองใดไม่ยากสู้ มองคน
มองผิดเจ็บจิตตน ทั่วท้น
มีหน้ากากปิดกมล สันดาน มิดแฮ
รอวันหน้ากากพ้น อาจช้า เกินไป
แต่งเมื่อ 19 ธค 49 สองทุ่มสิบห้าถึงสองทุ่มสามสิบเจ็ดนาที
ทำยังไงนะ...ถึงจะเห็นธาตุแท้ของตน
ช่วงนี้เครียดๆ อาทิตย์หน้าจะสอบแล้ว
มีบล็อกดีดีแต่ไม่อัพ เก็บไว้อัพหลังสอบ
อยากอ่านบล็อกก็อ่านนี้ไปก่อนละกัน
ถ้าเจ็บ ก็รูไว้ด้วยว่าโดนด่า 555
ปล. ล้อเล่น คนที่เราด่าคงไม่มาอ่านหรอก 12月11日 รสชาติแห่งชีวิตหึๆ ชีวิตต้องมีรสชาติงั้นหรอ รสไหนดีล่ะ
เค็ม?? เค็มไปก็เป็นโรคไตนะ
เปรี้ยว?? กรดในกระเพาะจะสูงไปรึเปล่า
หวาน?? เบาหวานแย่น่ะสิ
เผ็ด?? ทรมานลิ้นและแสบท้องรึเปล่า
ก็เหลืออยู่สองรสอ่ะนะ ที่ดูไม่มีผลร้ายอะไร....
"ขม" เป็นยา ใช้รักษาโรคต่างๆข้างบน แต่ทนทรมานกับรสไม่พึงปรารถนาที่ไม่อาจปฏิเสธระหว่างรักษา
และ
จืด-เรียบง่ายดุจน้ำเปล่า ไม่ให้ผลอะไรเป็นพิเศษ
สี่รสชาติแห่งความสุขชั่ววูบ และทุกข์ทรมานแสนนาน
หนึ่งรสแห่งการรักษา ด้วยความทรมานระหว่างรักษา
หนึ่งรสที่ไม่อาจเรียกได้ว่ามีรส
แต่
สี่รสข้างต้น หากปรับระดับอย่างพอเหมาะพอควร ก็ให้คามเอร็ดอร่อยได้เช่นกัน เพียงแต่อย่าหลงระเริงไปกับมันจนเพลินกับสิ่งใดมากไป
แต่ถ้าหากตัดรสทั้งมวล รับรสจืดได้ ความสงบสุขในชีวิตจะบังเกิด
สาธุ~*
หนึ่งบล็อกจากวันพฤหัสวันนั้น^^ ที่ผลัดวันเขียนมาซะนาน 12月9日 Key of Heart | กุญแจหัวใจ มนุษย์ทุกคนไม่ว่าชายหรือหญิงจะเกิดมาพร้อมกับกุญแจคนละ1ดอก
กุญแจดอกนี้ใช้ไขเข้าไปห้องหัวใจของใครบางคน
ใครคนที่ใช่ ใครคนที่เป็นของเรา ถ้าคนๆนั้นไม่ใช่ของเรา กุญแจก็จะไม่สามารถไขเข้าไปได้ ถึงแม้ว่าจะพยายามซักเท่าไหร่ ถ้าไม่ใช่ยังไงก็ไม่สามารถผ่านเข้าไปได้ และถึงแม้ว่าบางกรณีจะสามารถไขเข้าไปได้ ก็ต้องเจออุปสรรคอีกหลายด่าน เพราะห้องหัวใจใช่ว่าจะมีเพียงประตูเดียว มีทั้งประตูแห่งความประทับใจ ประตูแห่งสัมพันธภาพ ประตูแห่งความเข้าใจ และอีกมากมาย
จนกระทั่งประตูสุดท้ายที่เรียกว่า
ประตูแห่งความรัก
ซึ่งถ้าไม่ใช่ 0ก็จะไม่สามารถผ่านเข้าไปจนถึงประตูสุดท้ายได้
ในที่สุด ถึงแม้จะเจ็บปวดเจ็บใจและเหนื่อยล้าซักเพียงใด ก็คงทำอะไรไม่ได้นอกจากปล่อยไป แต่ถ้า.......วันใด กุญแจดอกนี้
สามารถผ่านประตูทั้งหมดเข้าไปสู่ห้องหัวใจของใครบางคนได้
จงจำไว้เถิดว่า คนๆนี้แหละเป็นของเรา จากนี้และตลอดไป เพราะเราได้เข้าไปอยู่ในหัวใจของเขาคนนั้นแล้ว เขาซึ่งเป็นของเรา ความสุขใจ ความพอใจ ความรู้สึกดีๆ ทั้งหมดจะวนเวียนอยู่รอบกายเรา วันนี้คุณใช้กุญแจของคุณกับหัวใจของใครบ้างแล้วรึยัง? จาก fw mail ที่ไหนซักแห่ง
ปล. แม่มดไม่มีหัวใจนะจ๊ะ ไม่ต้องมาเสียเวลาหากุญแจ 12月2日 เมื่อสีดำถูกแทนที่ด้วยสีขาวณ ริมหนองน้ำแห่งหนึ่ง
มีแม่เป็ดตัวหนึ่งกำลังกกไข่อย่างตั้งใจ
เจ้าเป็ดตัวนั้นลูกยืนขึ้น พลางก้มไปมองบริเวณที่มันเพิ่งลุกขึ้น ตรงนั้นมีไข่อยู่เจ็ดฟอง แต่ละฟองขยับไปมาเล็กน้อย...ชีวิตเล็กๆในนั้นพยายามดิ้นรนเพื่อสูดอากาศภายนอก ลูกเป็ดสีน้ำตาลอ่อนตัวเล็กๆค่อยๆดิ้นหลุดออกจากเปลือกไข่ ทีละตัวๆ จนนับได้หกตัว
แต่มีไข่ใบหนึ่งสงบนิ่งอยู่ ไม่มีอาการขยับเขยื้อนใดๆ
หลังจากที่แม่เป็ดทำความสะอาดลูกๆที่เพิ่งเกิดจนเสร็จ และกำลังตัดใจจากเจ้าไข่นั่น ไข่ใบนั้นก็ขยับขึ้นมา
ไข่ใบสุดท้ายค่อยๆร้าวและแต่กออก ภายในมีลูกเป็ดขนาดใหญ่กว่าพี่น้องตัวอื่นๆเล็กน้อย ทว่า...มันมีสีดำสนิท
ลูกเป็ดตัวสุดท้ายที่น่าสงสาร...มันดูน่าเกลียดในสายตาเป็ดด้วยกันเอง ใครๆก็ขนานนามมันว่า "ลูกเป็ดขี้เหร่"
วันเวลาผ่านไป ลูกเป็ดทั้งเจ็ดได้ค่อยๆเติบโตขึ้น จนวันที่แม่เป็ดพาลูกไปหัดว่ายน้ำ ใครจะเชื่อนะว่า...ลูกเป็ดขี้เหร่ที่ไม่มีใครคาดหวังด้วยซ้ำว่าว่ายน้ำเป็น กลับว่ายน้ำได้อย่างคล่องแคล่วกว่าพี่น้องตัวอื่น ทั้งๆที่เพิ่งได้สัมผัสน้ำเป็นครั้งแรก
แต่การที่มันว่ายน้ำได้อย่างแคล่วคล่องนั้น ไม่ได้เป็นการหักลบปมด้อยของมันเลย เพื่อนๆที่อิจฉามันก็ต่างพากันล้อเลียน"ความขี้เหร่"ของมันเสียด้วยซ้ำ
ยามที่ไปพบญาติ มันจะได้รับของกำนัลเป็นปลาตัวที่เล็กที่สุดเสมอ...เล็กกว่าปลาตัวอื่นๆเกือบครึ่งเลยทีเดียว
วันหนึ่ง มันทนไม่ได้ที่ถูกล้อเลียนอยู่ตลอดเวลา
วันนั้น...มันจากฝูงเป็ดไปตลอดกาล
 เจ้าเป็ดน้อยเดินทางไปอย่างไร้จุดหมาย แต่แล้ว...
เจ้าหมาตัวหนึ่งก็ตรงเข้ามาทำร้ายมัน
แต่โชคยังดี...หญิงชราคนหนึ่งมาพบก่อนที่เจ้าหมาตัวนั้นจะทำร้ายมัน เธอเก็บเจ้าเป็ดน้อยไปเลี้ยงดู และดุว่าหมาของเธอตัวนั้น
บ้านของหญิงชราแสนอบอุ่น...และอาหารสมบูรณ์ แต่เจ้าหมาซึ่งเก็บความแค้นที่มันถูกดุว่า ไปเล่าให้แม่ไก่งหญิงชรา ซึ่งสนิทสนมกับมันฟัง ทั้งคู่จึงเดินเข้ามาหาเจ้าเป็นน้อย
"ฮึ...เจ้าเป็ด เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้ทำประโยชน์อะไรให้บ้านนี้บ้างมั้ย ฉันออกไข่เป็นอาหารให้ได้ทุกวัน เจ้าหมาก็เป็นยามชั้นดี"
เจ้าเป็ดน้อยไม่อยากโต้เถียง....มันเลือกจากไปอย่างเงียบๆท่ามกลางอากาศอันหนาวเหน็บ
ลูกเป็ดน้อยเดินทางไปพบหนองน้ำแห่งหนึ่ง ระหว่างที่มันลงไปว่าย มันอ่อนเพลียจนหลับไป อากาศอันเหน็บหนาวไม่ปรานีใคร ทำให้น้ำกลายเป็นน้ำแข็งทีละน้อยๆ...จนมันไม่สามารถออกมาจากหนองน้ำนั้นได้
เคราะห์ดี...มีนายพรานคนหนึ่งมาพบมันและเก็บมันไปเลี้ยงที่บ้าน
คืนนั้นเอง...มีหนูตัวหนึ่งเข้ามาขโมยของในบ้าน ลูกเป็ดขี้เหร่พยายามขับไล่เจ้าหนูขี้ขโมยตัวนั้นออกไป มันวิ่งไล่เจ้าหนูตัวนั้นออกไปได้ แต่มันทำข้าวของกระจัดกระจาย
มันรู้ตัว...มันต้องจากไปอีกแล้ว
ชะตากรรมของลูกเป็ดช่างน่าสงสารเหลือเกิน...
ด้วยพิษแห่งฤดูหนาว ขนของมันหลุดร่วงกะรุ่งกะริ่ง
ฤดูใบไม้ผลิมาเยือนอีกครั้ง...
ลูกเป็ดเติบโตเต็มที่ มันไม่ใช่ลูกเป็ดที่ร่างกายอ่อนแออีกต่อไป...
แต่จิตใจของเจ้าเป็นยังบอบช้ำเกินเยียวยา
วันเวลาทำให้มันได้เติบโตและแข็งแรงขึ้น แต่จิตใจของเจ้าเป็ดยังเหมือนถูกทำร้ายอยู่ตลอดเวลา มันคาดหวังถึงวันเวลาที่แสนสดใส....วันที่มันเจอใครที่ยอมรับมันด้วยความจริงใจ
เจ้าเป็ดมาถึงหนองน้ำอีกแห่งหนึ่ง เจ้าเป็ดเบือนหน้าไปมองฝูงหงส์ในทะเลสาบด้วยแววตาอันเศร้าสร้อย
มันว่ายเข้าไปหาหงส์ฝูงนั้นอย่างห่างๆ พลางชื่นชมในความสวยงาม
และแล้ว....สิ่งที่ประหลาดก็เกิดขึ้น
เจ้าเป็ดก้มลงมองน้ำที่มันแหวกว่าย
ขนสีดำสนิทหลุดร่วงจนสิ้น...ขนสีขาวสะอาดเข้ามาแทนที่
 ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน...เจ้าเป็ดไม่รู้
อาจจะเป็นเพราะวันเวลา
อาจจะเป็นเพราะนางฟ้าเสกมันโดยไม่รู้ตัว
ไม่ว่าจะเพราะอะไร...บัดนี้ มันมีขนสีขาวบริสุทธิ์ รูปร่างงามสง่าเช่นเดียวกับหงส์ฝูงนั้น
เจ้าเป็ดรู้ว่า...ขนสีขาวของมัน จะไม่มีทางกลับไปเป็นสีดำอีกตลอดกาล
อาจมีบางวัน ที่มันพลาดพลั้งตกลงไปในโคลนหนอง ทำให้ขนขาวบริสุทธิ์สกปรกเลอะเทอะไป
แต่เมื่อมันชำระร่างกาย ด้วยหัวใจที่เชื่อมั่น
มันก็กลับมาเป็นสีขาวได้ดังเดิม...
 อย่าลืมนะ...หัวใจที่เชื่อมั่น เอาชนะทุกสิ่งได้^^ แล้วนกสีดำที่ทรมานมาแสนนาน...จะกลายเป็นสีขาวได้แน่นอน
บล็อกนี้อุทิศแด่ลูกเป็ดขี้เหร่ทุกๆตัว 12月1日 อดีต...ปัจจุบัน...อนาคตอดีต...สิ่งที่แน่นอนที่สุด เปลี่ยนแปลงไม่ได้ คงทนถาวร อยู่ในความทรงจำ มีไว้ให้เราคิดถึง ไม่ใช่จมอยู่กับมัน
ปัจจุบัน...สิ่งที่จำกัดความยากมาก ว่ามันคืออะไร เพราะมันไม่มีจุดคงที่ ดำเนินอยู่ตลอดเวลา รู้แค่ว่า...เราควรทำทุกเศษเสี้ยววินาทีที่ผ่านไปให้ดีที่สุดในปัจจุบัน ก่อนที่มันจะกลายเป็นอดีตและแก้ไขอะไรไม่ได้
อนาคต...สิ่งที่มันยังไม่มาถึง และเราไม่มีทางรู้ว่ามันจะมาถึงหรือไม่ เพราะมีสิ่งที่เรียกว่าปัญหาขวางกลางอยู่ ซึ่งปัญหานี้อาจตื่นขึ้นมาขวางอนาคตอันแสนสวยงามเมื่อไหร่ก็ได้
ดังนั้น...
อย่าเจ็บปวดกับอดีต....เพราะมันแก้ไขอะไรไม่ได้
ทำปัจจุบันให้ดีที่สุด...เลือกทำในสิ่งที่เราตัดสินใจแล้วคิดว่า ถึงย้อนเวลากลับมาได้ก็จะไม่แก้ไขมัน เพราะว่ามันดีที่สุดแล้ว
อย่าคาดหวังกับอนาคต...อนาคตก็เป็นเพียงภาพอันแสนไกล เราตั้งความหวังได้ แต่อย่าคาดหวังอย่างแน่วแน่จนไม่เผื่อใจ...เพราะอนาคตไม่แน่นอน
บล็อกนี้อุทิศแด่นกสีดำ |
|
|
