มีเก้าอี้สีแดงตัวหนึ่ง ตั้งอยู่อย่างภาคภูมิท่ามกลางเก้าอี้สีขาวจืดๆจำนวนมากมาย ในห้องสีเทา

ทุกๆวัน เมื่อพระอาทิตย์ขึ้นแจ่มชัด จะมีเด็กน้อยกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาในห้องสีเทาทึมๆ ร้องไห้กระจองอแงกันเพื่อแย่งจองเก้าอี้สีแดงโดดเด่น ทั้งที่มีเก้าอี้มห้นั่งอย่างพอเพียงสำหรับทุกๆคน

ยิ่งถ้ามีการเล่นเก้าอี้ดนตรียิ่งเกิดปัญหา เก้าอี้สีแดงมักจะถูกจับจองเป็นตัวแรกเสมอ จนเด็กบางคนโกรธกัน ทะเลาะกัน เพราะแย่งที่นั่งกันก็มี และเด็กที่ได้ที่นั่ง ก็จะนั่งตั้งแต่เช้าจรดเย็น ไม่ไปวิ่งเล่นกับเพื่อนๆคนอื่นๆ บางคนไม่แม้แต่ลุกไปกินข้าว นั่งทนหิวอยู่อย่างนั้น กอดเก้าอี้สีแดงอยู่ลำพัง

พระอาทิตย์ลาลับ เด็กๆต่างค่อยๆออกไปจากห้อง และทุกๆครั้ง ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม เด็กที่ครองเก้าอี้สีแดเง จะลุกอย่างอ้อยอิ่งเป็นคนสุดท้าย

วันเวลาดำเนินไปเหมือนๆกัน แต่ที่แตกต่างกันคือ เด็กที่มารุมแย่งเก้าอี้สีแดง ค่อยๆลดน้อยลง

เด็กบางคนโตขึ้น ไม่เห็นความแตกต่างระหว่างเก้าอี้สีแดงและสีขาว แค่ได้นั่งสบายก็เพียงพอ

เด็กบางคนก็ตัดใจ เพราะไม่เคยได้นั่งเสียที

เด็กบางคน พอแย่งนั่งสำเร็จได้หนึ่งหน ก็ไม่มีแรงจูงใจจะแย่งนั่งอีกต่อไป

แต่ก็มีบ้างเหมือนกัน ที่เด็กคนเดิมๆ เข้าไปแย่งนั่งเก้าอี้ ได้บ้างไม่ได้บ้าง ก้ยังแย่งต่อไป ราวกับว่า สนุกกับการแย่งนั่ง ได้นั่งหรือไม่ได้นั่งก็ไม่สำคัญ

วันเวลาก็ยังคงหมุนไป ในที่สุด เด็กคนสุดท้ายก็เติบโต

ห้องสีเทาสำหรับเล่นสนุก กลายเป็นห้องประชุม

สมาชิกหน้าเดิมๆเดินเข้ามา เก้าอี้ก็ยังคงตั้งอยู่เท่าเดิม แต่เก้าอี้สีแดงกลับถูกทิ้งร้าง...

ผู้คนเดินเข้ามาจับจองเก้าอี้จืดๆสีขาว

ผู้คนที่มีความคิดอย่างผู้ใหญ่

ไม่อยากแตกต่าง

ไม่อยากเป็นตัวประหลาด

ไม่อยากหลุดไปในสิ่งที่ไม่ใช่สังคมส่วนใหญ่

ทั้งที่ความแตกต่างนั้น เคยเป็นความฝันวัยเยาว์ของตนเอง...

*วันเสาร์ งานประจำปีๆๆ

เปิดเทอมใหม่แล้ว รู้สึกสิ้นเรื่ยวแรง 555+

เอาอันนี้มาให้ดู ชอบจัง น่ารักดี

อันนี้เป็นรูป เคยเอามาลงนานแล้ววว ช๊อบชอบ

 
Reaching for the moon by *lainchan on deviantART