Jinnipar's profileजिंनिपर चोचम्नंPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
January 31 โลหิตที่หยาดดินสักวากระจกแตกเมื่อแหลกแล้ว
เคยเป็นแก้วเลอค่ามาแต่ไหน
ร้าวรานร่วงเหลือเศษซากหทัย
ค่าใดใดเคยมีย่อมมลาย
มิอาจก่อซ่อมแซมให้คงเดิม
มิอาจเติมอุดช่องที่ขาดหาย
ทั้งคมกริบกรีดเฉือนบาดดวงใจ
ผลสุดท้าย...โลหิต...หยาดดินเอย
สักวาความฝันพลันรำลึก
เมื่อตกดึกย้อนความเรื่องราวหลัง
สำเหนียกนึกชีวิต...อนิจจัง
เพียงความหวังพร่ำเพ้ออยากให้จริง
มิเลิกห่วงอาลัยดังใจอยาก
มิอาจจากมิอาจปล่อยมิอาจทิ้ง
หัวใจคว้างไร้แหล่งหลักพึ่งพิง
หัวใจดิ่ง...โลหิต...หยาดดินเอย
สักวาฆ่ากายฤๅจักเจ็บ
เท่าตามเก็บทรมานทรวงไฉน
มิคาดคั้นฟันฟาดตกตายไป
แต่ฤทัยปวดแปลบแทบวายปราณ
เชือดและเฉือนเตือนและตอกด้วยวาจา
กิริยาเมินหมิ่นดั่งเพลิงผลาญ
บีบขยี้เบียดขยั้นบดดวงมาน
ใจร้าวราน...โลหิต...หยาดดินเอย
 ร้ายมะ 555แต่ละอัน รีแล็กซ์ดีกว่าๆ
สักวาวางเถิดจงปล่อยวาง
ปล่อยโลกาเวียนทางที่ควรหมุน
ดำเนินชีพเมตตาเกื้อการุณย์
กระทำบุญละบาปชำระใจ
ใครจะร้ายอย่าเก็บมาวนคิด
ให้ดวงจิตหมองเจ็บไม่สดใส
ยิ้มให้โลก...แช่มชื่นดวงหทัย
อย่าปล่อยให้...โลหิตใจ...หยาดดินเอย
 อ่านตอนเช้าขอให้ป็นวันที่ดี อ่านตอนสายขอให้สดใส
  อ่านตอนบ่ายตื่นกายตื่นใจ อ่านตอนเย็นให้คลายกังวล
  อ่านตอนค่ำให้อาหารอร่อย อ่านตอนดึกให้ไร้สับสน
   อ่านก่อนนอนฝันดีทุกคน อ่านแล้วเมนท์ทิ้งไว้จะรักมากๆเลย
  จิณห์นิภา...ประพันธ์จิณห์นิภา...พิมพ์
จิณห์นิภา...กดpublish(จะเขียนทำไมเนี่ย!)
*photo by deviantart.com
January 27 ความบังเอิญความบังเอิญเป็นสิ่งที่น่ารักจังเลยนะ ทำให้เรายิ้มได้เสมอเลย
ในนาทีๆนึง เราอาจบังเอิญรู้จักใครซักคน ที่บังเอิญรู้จักคนอีกคนหนึ่ง ที่บังเอิญว่าน่าสนใจ เลยบังเอิญว่าได้เพื่อนใหม่
ในนาทีๆนึง ของหนึ่งคืน เราอาจจะฝันถึงไข่เจียว ที่บังเอิญได้กินในวันรุ่งขึ้นทันทีที่ตื่นโดยไม่รู้ตัว
ในนาทีๆนึง เราอาจทำข้อสอบข้อหนึ่งได้โดยไม่ต้องอ่านหนังสือเรียน แต่บังเอิญเจอมันในการ์ตูน
ในนาทีๆนึง เราอาจจะพลาดรถเมล์ไปเสี้ยววินาที แต่รถเมล์คันต่อไปก็บังเอิญมาติดๆกัน แล้วก็ว่างกว่า
ในนาทีๆนึง อาจมีความบังเอิญมากมาย จดบังเอิญเจอโน้ตที่สอดในหนังสือ ที่อยู่ในบรรดาหนังสือห้องสมุดนับพันเล่ม และบังเอิญเป็นชื่อคนที่เรารู้จักดี
ในนาทีๆนึง เราอาจจะบังเอิญมองพื้น แล้วเห็นมดสองตัวเดินคู่กัน
ในนาทีๆนึง เราอาจจะได้ตั๋วรถเมล์ที่เป็นเลขตัวเดียวกันหมด
ในนาทีๆนึง ดอกไม้แสนหอมอาจบังเอิญตกลงมาตรงหน้าเรา
ในนาทีๆนึง คนที่เรากำลังคิดถึง อาจจะบังเอิญโผล่มา
...ในนาทีๆนึง เราอาจเดินสวนกับใครบางคน ที่จะเป็นคนสำคัญของเราในอนาคตโดยไม่รู้ตัว...
ความบังเอิญมีอยู่รอบตัวเสมอ แค่เราจะใส่ใจมันรึเปล่า เท่านั้นเอง
ใครเคยบังเอิญอะไรน่าสนใจ มาแลกเปลี่ยนกันมั่งสิ January 26 Imagitrulyฉันและเธอคนนี้...อยู่คู่กันเสมอ
ในระยะทางอันแสนยาวไกล
จากอดีตมาจนจำไม่ได้ จนถึงอนาคต...ที่ไม่มีวันจบสิ้น
เราไม่ใช่เส้นขนาน
เราวนเวียนตัดกันบ้าง
คู่กันบ้าง
ห่างกันบ้าง
เราไม่ใช่สีขาวดำ
เราไม่ใช่สีเทา
เรากลมกลืนและแตกต่าง
แต่ไม่ได้เป็นสีใดสีหนึ่งโดยสิ้นเชิง
บางคนกล่าวว่า เราคือคนละด้านของโลก
แต่ความจริง เราคือโลกทั้งใบ
บางคนกล่าวว่า ต้องการเพียงเธอ
บางคนต้องการเพียงฉัน
แต่มันไม่ใช่...เราขาดจากกันไม่ได้
ฉันเกิดขึ้นเพราะเธอ
เธอมีได้เพราะฉัน
ความดี ความเลว ความฝัน ความเจ็บปวด ความทุกข์ ความสุข ความทรงจำ ความอ้างว้าง
ล้วนคือเรา
สิ่งเดียวเท่านั้นที่ตรงข้ามกับเราก็คือ...ความไม่มีอยู่
ยินดีที่ได้รู้จัก... จากความจริง และจินตนาการ
สมองเฉื่อยลงแฮะ นอนหลับสบายขึ้น เลยไม่ค่อยมีไอเดียอัพบล็อก
*ตัดหน้าม้าแล้วว January 22 Chocoholicช็อกโกแลต ดำดำหวานหวาน ที่ไม่รู้...มีอะไรซ่อนไว้ข้างใน
อาจสอดไส้ผลไม้ อาจจะเป็นคาราเมล อาจจะไม่มีอะไร
อาจจะเป็นเหล้าหวาน อาจเป็นถั่วกรุบกรอบ จะรู้ได้ยังไง?
อาจจะเป็นดวงดาว อาจจะเป็นหัวใจ จะรู้ได้...ต้องลองชิม
ช็อกโกแลต ดำดำหวานหวาน ที่ไม่รู้...จะหวานขมแค่ไหน
อาจจะขมปิ๊ดปี๋ อาจจะรสไม่ดี อาจจะหวานจับใจ
อาจจะหอมแสนหอม อาจจะกินไม่ได้ จะรู้ได้ยังไง?
อาจจะแสนอร่อย อาจนุ่มลิ้นละลาย จะรู้ได้...ต้องลองชิม
ช็อกโกแลต ดำดำหวานหวาน ที่ไม่รู้...ว่าอยู่ที่ไหน
อาจซ่อนในน้ำตาล อาจเคลือบสีหวานสดใส อาจจะอยู่ไม่ไกล
อาจสอดไส้ในขนม อาจจะผสมในน้ำ จะรู้ได้ยังไง?
อาจจะหลบในตู้เย็น อาจมองเห็นได้ง่ายๆ จะรู้ได้..."ต้องลองมองหาให้เจอ"
เซ็ง เครียด กินช็อกโกแลต!!
กินไม่ได้อ้ะ อ้วน T^T ใครมีแบบโลว์แฟท เอามาป้อนด่วน จะอ้าปากรอ
(แต่เอนดอร์ฟีนต้องเต็มที่นะ ขาดแคลนเอนดอร์ฟีน)
ใจลอยมาก อ่านสอบ ได้บล็อกนี้มาเฉ๊ย~~*
สงสัยจะเป็น chocoholic จริงๆซะแล้ว
Anyway,
The thing I like about chocolate is it makes me happy
พยายามเลิกเครียด ..ปล่อยวาง..
January 18 หมู3ตัว-returnหลังจากเจ้าหมาป่าหายไปจากชีวิตของลูกหมูทั้งสาม ลูกหมูทั้งสามก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในบ้านอิฐ โดยต่อเติมบ้านน้อยให้ใหญ่ขึ้นราวกับคฤหาสน์ เพื่อให้หมูๆทั้งสามอยู่กันอย่างสะดวกสบาย (หมูแต่ละตัวตัวเล็กซะที่ไหนล่ะ!!)
พี่ใหญ่หมู หลังจาก วิ่ง วิ่ง วิ่ง จากบ้านฟางมาบ้านไม้ จากบ้านไม้มาบ้านอิฐ ด้วยความเร็วขนาดนักวิ่งกรีฑายังอาย ก็ค้นพบตัวเอง
 และ กลายไปเป็นนักวิ่งทีมชาติ พี่หมูใหญ่เลิกขี้เกียจ หันมาเอาจริงเอาจังกับการฝึกซ้อม จนไม่มีเวลาทำอย่างอื่น พี่หมูกลาง ไม่ยอมแพ้ที่ผลงานการสร้างบ้านของเขาต้องพังทลายไม่เป็นท่า จึงเดินทางออกไปทั่วโลกเพื่อเสาะหาไม้ที่แข็งแรงพอที่จะทำบ้านไม้ได้อย่างคงทนและงดงาม ข่าวว่าเขามีโครงการจะทำป่าต้นสัก แถวๆประเทศทางตะวันออก ตอนนี้ก็กลับบ้านเดือนละครั้ง
 น้องหมูน้อย ก็งานยุ๊งยุ่ง ความแข็งแรงของบ้านอิฐระบือไกล หลังจากต่อเติมบ้านเสร็จ วิศวกรหมูน้อยกำลังรับงานออกแบบบ้านขนมหวานให้แม่มดในป่าอยู่ หลังจากนั้นก็ปราสาทคริสตัล งานเดินเงินดี!!
 แม่หมูเห็นลูกหมูทั้งสามมีแนวทางเดินชีวิตเป็นของตัวเอง แล้วแต่ละคน(ตัว?)ก็ดูท่าจะไปได้สวย แม่หมูก็เป็นปลื้มมมม
แต่แค่จดหมาย
 ที่นานๆลูกๆจะส่งข่าวมาบ้าน มันก็ไม่พอหรอก แม่หมูตัดสินใจไปเยี่ยมลูกๆด้วยตัวเองว่าแล้วแม่หมูก็จัดแจงเก็บข้าวของ เตรียมของฝากที่ลูกๆชอบ แพ็คขึ้นรถแล้วขับตรงไปยังบ้านลูกหมูทั้งสาม
 ...................................... ลูกหมูทั้งสาม (พี่หมูกลางกลับมาพักผ่อนพอดี) ดีใจมากที่แม่มาหา ต้อนรับอย่างดี แม่หมูเดินชมบ้านอย่างชื่นชมในฝีมือลูกตัวเอง
แต่พอเข้าห้องพี่ใหญ่หมู ก็แทบลมจับ!!
กองเสื้อผ้าปนเหงื่อกองใหญ่ เครื่องเมือออกกำลังกาย dvdแอโรบิคเกลื่อนกลาด
พอเข้าห้องพี่หมูกลาง โอ้ว!!
ทุกอย่างฝุ่นจับ เกราะ มีกองของ กองเอกสาร อยู่ตามกระจุกห่างๆในห้อง
ห้องของน้องหมูเล็กก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่เล้ยยยยย
พี่น้องหมูมัวยุ่งกับงานจนไม่ได้ดูแลห้องของตัวเองนั่นเอง
แม่หมูจะทำยังไงดีคะเด็กๆ?? ที่จะทำให้พวกเค้าดูแลห้องของตัวเอง ได้เหมือนกับรับผิดชอบชีวิตตัวเองด้วยการสร้างบ้านเอง
..............................
ให้กลับไปคิดเป็นการบ้าน
..ว่าง..
..เหงา..
January 13 กึ่ง...สองดวงจันทร์ตะวันฉาย
ดวงดาววับวาวมากมาย ประดับโลกนี้...สวยงาม รอยละอองน้ำค้าง
สายรุ้งที่ดูเหมือนฝัน ก็คงจะสดใสสวยงามอย่างนั้น ดอกไม้เบ่งบานเพื่อเธอ
หาดทรายเส้นทางทอดยาว ชื่นฉ่ำสายฝนบนหมู่พฤกษา มองเห็นที่เป็นอยู่ และเธอดูซึมซับจับตา
กับสิ่งต่างๆนานาที่เธอพบเห็น มีแค่ความว่างเปล่า...สายลมพัดเย็น ที่เธอ ไม่เคยรับรู้ สายลมบางๆ ที่รักเธออยู่จากข้างหลัง
ทำทุกอย่างให้เธอจากมุมนี้ พัดพาเมฆาปลิว เพื่อฟ้ากระจ่าง
หล่อเลี้ยงน้ำค้าง ด้วยไอน้ำเยือกเย็น หักเหแสงสี เป็นรุ้งงามให้เธอเห็น พัดพาเกสรดอกไม้...ให้เบ่งบาน (เม็ดทรายจะมาจากไหน...ถ้าไม่ใช่สายลม)
(เมฆฝนเกาะกลุ่มไฉน...ถ้าไม่ใช่สายลม) สะสมทรายทีละเม็ด สะสมไอน้ำทีละหยด
ด้วยความรักมั่นและจริงใจ จนเกิดเป็นทางยาว และเป็นก้อนไอน้ำยิ่งใหญ่ ที่ล่องลอยไปไกลบนฟากฟ้า...ลงมาเป็นสายฝน ...ชื่นฉ่ำใจ... ................................................................................................
คงชั่วเสี้ยวเวลา
ที่เธอหันมาตรงนี้ ยามเธอรุ่มร้อน หรือเหน็บหนาวหัวใจ เมื่อลมเย็นพัดหายคลายร้อน
เมื่อลมอุ่นทำเธอยิ้มได้ เธอก็หันไปจากสายลม เพื่อมองสิ่งที่งดงามกว่า .............................................................................................. มองเห็นที่เป็นอยู่ และเธอดูซึมซับจับตา กับสิ่งต่างๆนานาที่เธอพบเห็น มีแค่ความว่างเปล่า...สายลมพัดเย็น ที่เธอ ไม่เคยรับรู้ สายลมบางๆ ที่รักเธออยู่จากข้างหลัง
ทำทุกอย่างให้เธอจากมุมนี้...ตลอดไป อันนี้ก็แต่งนานแล้วววว ดูเป็นเพลงกว่าอันแรกแฮะ ความเป็นกลอนน้อยลง
มันก็มีแค่สองกึ่งเนี่ยแหละ ไม่มีอันที่สาม
ช่วงนี้ไม่มีอารมณ์เลย หรือจินตนาการจะหายไปหมดแล้ว??
หรือแค่เหนื่อยเกินไป ในการคิด?
หรือใช้เวลาคิดอย่างอื่นมากไป?
...เหนื่อย...
January 07 กึ่ง...หนึ่งประดับวับวามวาวพราวพรายฟ้า
ดาราเจ้าหนออยู่แสนไกล มีใครไหมสักคน ที่เอื้อมถึงดาวได้ หยิบแสงอำไพลงเรียบเทียบดิน จันทรโศกาเมื่อดวงดาราริบโรย
เมฆาไห้โหยยามแสงประดับลับสิ้น นภาหยาดน้ำลงไว้อาลัยไหลริน ไม่อาจใจหินพรากดาวลงมา จะมีไหมทางที่ลอยร่างกายขึ้นไป
ทัดเทียมวิไลที่ส่องประกายจากฟ้า ไม่อยากดึงเธอร่วงจากนภาลงมา อดทนหนักหนาเพื่อเทียมเท่าเธอ วายชนม์สิ้นไปถึงเป็นอย่างไรไม่ยอม
จะบินขึ้นไปจรดจอมฟ้าเบื้องบน สายลมเจ้าเอย...โปรดช่วยให้ได้ยล ให้ลอยล่องจนได้เคียงคู่เธอ ตกลงมาเจ็บกี่ครั้งไม่เคยไหวหวั่น
รอเพียงสักวันที่ฝันเป็นจริง ฤทัยใจนี้ ไม่แม้ท้อแท้ทอดทิ้ง มั่นคงยอดยิ่งดุจดินคงทน ดวงดาวลับไปตะวันเลื่อนมาทิวา
โชติช่วงโลกาสว่างสุกสดใส แต่ก็เท่านั้นไม่มีความหมายใด เมื่อเพียงหัวใจอยู่ในราตรี กึ่งกลอน กึ่งกลอนเปล่า กึ่งเพลง แล้วแต่จะอ่านด้วยทำนองไหน
แต่งไว้นานแล้ว แต่เพิ่งเอามาลง
ช่วงนี้ไม่มีอารมณ์เขียนบล็อก เครียดและหดหู่เล็กน้อย
การไดเอทมีผลต่ออารมณ์!! อย่ากวนโมโหคนกำลังไดเอท
จะเจ็บได้ง่ายๆ 55 January 01 กลับมาแล้วกลับมาจากเหนือแล้ว
ตอนแรกว่าจะแต่งนิราศ แต่นอนน้อย คืนแรกตื่นตีสาม คืนต่อมาตีสี่ เลยไม่มีอารมณ์แต่ง เอากลอนไปแทนละกัน - - ไปดูที่อัลบั้มนะ
ดาวสวยมาก
แพนด้าน่ารักมาก
อากาศเย็นมาก
นั่งรถเมื่อยมาก
ไปเที่ยวหลายที่มาก
รูปเยอะมาก
เลือกยากมาก
เอารูปมาลงน้อยมาก
บนเขาวิวสวยมาก
ดอกไม้สีสดมาก
พม่าน่ากลัวมาก
เสียตังไม่เยอะมาก
บ้านที่ไปพักน่ารักมาก
อาหารเหนืออร่อยมาก
ดอยสุเทพรถติดมาก
อดนั่งช้าง เสียดายมาก
นอนน้อยมาก
คิดถึงทุกคนมาก
คิดถึงบ้านมาก
เหนื่อยมาก
.
.
.
และอื่นๆอีกมาก
แค่นี้แหละ จบ
ขอให้ปีนี้ทุกคนมีความสุขมากๆ
รักทุกคนมากๆ
สงสัยมากๆๆ>>ทำไมไหว้พระต้องจุดธูปเทียน?? ทำให้โลกร้อนขึ้นเปล่าๆ
|
|
|
